“Wie denk jij wel dat je bent?” ofwel: Je presenteert niet een presentatie, maar je presenteert jezelf.

Misschien vraag jij jezelf ook af hoe het toch komt dat het geven van een presentatie zoveel spanning en spreekangst oproept? Dat die vraag zo moeilijk te beantwoorden lijkt, komt omdat iemand die gevraagd wordt een presentatie te geven, in werkelijkheid niet een presentatie presenteert, maar zichzelf. Met andere woorden, de angst gaat niet over wat ‘ze’ van jouw presentatie vinden, maar wat ‘ze’ van jou vinden.

Wanneer je voor een groep mensen komt te staan, ben je je heel sterk bewust van jezelf en van het feit dat anderen zich ook heel sterk bewust zijn van jou. En dat is voer voor onze innerlijke criticus. Het stemmetje in ons hoofd valt niet zozeer onze presentatie aan, maar in de eerste plaats onszelf. “Wie denk jij wel dat je bent om hierover te praten? Ben jij wel terzake kundig genoeg om het hierover te hebben? Er zijn zoveel mensen die er zoveel meer vanaf weten dan jij. En die zitten misschien ook wel tussen jouw publiek. En het slechte nieuws is, dat dit waarschijnlijk nog waar is ook!

Onze innerlijke criticus heeft het vaak goed met ons voor en wil ons beschermen voor een publieke afgang. Door je omgeving afgewezen worden wil hij tegen elke prijs voorkomen. Je kunt immers niet zonder de steun van je omgeving overleven. Tja, hoewel dat allemaal ontegenzeggelijk waar is, zullen we ook moeten leren dat onze innerlijke criticus zich meestal gedraagt als een overbezorgde moeder.

Jouw passie geeft je spreekrecht en vervangt spreekangst

Neem nou het schrijven van dit stukje. Ongetwijfeld zijn er mensen onder mijn lezers die veel meer verstand hebben van dit onderwerp dan ik. Mensen die diepgaande studies hebben gemaakt en onderzoeken hebben gedaan op dit onderwerp. En toch begeef ik mij op dit terrein en schrijf zonder schroom over het fenomeen ‘angst voor presenteren.’ En wat vindt je ervan? Mag dit stukje er ook zijn, of denk je nu, Ruud, had dit maar beter niet gedaan, want nu kan ik je niet meer serieus nemen? Waarschijnlijk is dat niet het geval. Hoe komt dat?

Het heeft te maken met passie en authenticiteit. En daar heeft een innerlijke criticus helaas geen verstand van. Het interessante feit doet zich voor dat zodra iemand spreekt vanuit zijn passie, en zichzelf durft te laten zien zoals hij is, luisteraars daardoor geboeid raken. Hier wordt geen act opgevoerd, maar hier gebeurt iets op dit moment. En dat raakt ons. Het maakt dat wij de ander serieus nemen, zelfs als wij niets met het onderwerp zelf hebben.

Wat zijn de lessen?

Daar zitten belangrijke lessen in om iets mee te doen als ons gevraagd wordt een presentatie te verzorgen. Zorg er voor dat het jouw presentatie is of wordt, en niet die van je collega. Werk net zolang aan je presentatie totdat je iets te zeggen hebt dat jou persoonlijk geraakt heeft. Want één ding is zeker, als het jou niet raakt, raakt het mij zeker niet. Dit stukje heb ik bijvoorbeeld in 10 minuten geschreven omdat ik er helemaal vol van ben. En ik weet zeker dat het iets met jou doet. En ik weet dat zeker omdat het mij iets doet.

Een tweede belangrijke les heeft te maken met hoe je presenteert. Laat alles achterwege waarmee je probeert indruk te maken. Werkelijk alles wat je gebruikt om indruk te maken doet afbreuk aan je presentatie. De enige persoon die geloofwaardig is, is de echte ‘jij.’ Dus niet de geconstrueerde, geïmiteerde, verzonnen ‘jij.’ Door al die ‘oplossingen’ achterwege te laten ben je je authentieke ‘zelf’ en verdwijnt spreekangst.

Ik kan werkelijk niet wachten om samen met jou aan de slag te gaan. Om samen met jou, jouw presentatie te maken en authentiek te leren presenteren. Neem voor een vrijblijvend intake gesprek contact op via info@sprekenleren.nl. Bellen mag ook: 0616094322